1. خانه
  2. /
  3. اخبار
  4. /
  5. مروری بر پروژه احیای...

مروری بر پروژه احیای BTM CHeetah در یک تعمیرگاه شخصی

چیتا BTM

مروری بر پروژه احیای BTM CHeetah در یک تعمیرگاه شخصی

به این فکر افتاد که با الهام گرفتن از عکسها و طرحهای اولیه، خودش یک نمونه از Cheetah را در تعمیرگاه شخصی‌اش تولید کند.

چیتا BTM

محصول مشابه

شاید به ذهن شما خطور کند که آیا شورولت در آن زمان محصول مشابهی را برای مقابله با این پدیده وحشی فورد داشت یا نه؟ مسلما کوروت‌های گرند اسپرت یک نمونه مثال زدنی از طرف شورولت بود ولی موضوع اصلی این مقاله راجع به محصول دیگریست، محصولی عجیب و غریب از سال‌های دور شورولت که نام سریعترین گربه جهان را یدک می‌کشد، فرزندی ناشناخته از خاندان شورولت که به نام Cheetah متولد شد اما از همان بدو تولد با زندگی پر فراز و نشیبی دست و پنجه نرم می‌کرد.

از رویا تا آتش

در اوایل دهه ۶۰ فردی به نام بیل توماس با ساختن نمونه‌های خیلی سریع از مدل‌هایی مانند Corvette و Corvair توجه مقامات شورولت را به خود جلب کرد. وقتی شورولت موفقیت شلبی کبرا را دید، بیل توماس را مامور کرد تا ۱۰۰ خودرو بسازد که  بر اساس استانداردهای مسابقات فدراسیون جهانی یا همان Fia Homologation باشند و بتوانند حداقل در میادین مسابقه مقابل شلبی کبرا قد علم کنند.

چیتا BTM

هدف فوق سبک

هدف ساخت خودروهای مسابقه‌ای فوق سبک (با وزن تقریبی ۶۸۰ کیلوگرم) با موتور وسط V8 بود که بتوانند شلبی کبرا را تحت سلطه خود در آورد. طرح ظاهری بسیار خاص و متفاوتی انتخاب شد و اولین نمونه‌های پیش تولید نیز ساخته شدند اما از بخت بد روزگار، اولین پلنگ‌ها هیچ وقت از حالت پروتوتایپ و تعمیرگاهی که در آن ساخته می‌شدند خارج نشدند، زیرا در سال ۱۹۶۳ وقوع یک آتش سوزی در تعمیرگاه توماس منجر به از بین رفتن بیشتر قطعات و چندین خودرو و دو بدنه آلومینیومی اولیه مربوط به این پروژه شد.

از همه مهمتر اینکه جنرال موتورز به این موضوع پی برد که قابلیتهای دینامیکی Cheetah تا چه حد می‌تواند بالا باشد و این برتری ممکن است بازار محصول اصلی خودشان یعنی کوروت را خراب کند. به همین دلایل شورولت در اواسط سال ۱۹۶۴ پروژه Cheetah را متوقف کرد.

و این درست زمانی بود که شلبی کبرا به عنوان یکی از وحشتی‌ترین ماسل کارهای تاریخ آمریکا بر خیابان‌ها فرمانروایی می‌کرد و فورد به پرچمدار ساخت خودروهای اسپرت آمریکایی مبدل شده بود.

چیتا BTM

زندگی دوباره برای پلنگ دیترویت

حالا نزدیک به شش دهه از ماجرای غم انگیز زندگی چیتا گذشته است و کمتر کسی داستان این خودرو را به یاد می‌آود اما رویاهای بیل توماس هنوز هم هیجان انگیز است و از همین رو فردی در آخرین سال‌های دهه ۹۰ فردی به نام Robert Auxier تصمیم گرفت برای بخشیدن حیاتی دوباره به پروژه Cheetah دست به کار شود و راهی تعمیرگاه شود. رابرت شرکتی به نام BTM دارد که مخفف  Bill Thomas Motors است.

او در دهه ۹۰ قصد داشت یک دستگاه Cheetah خریداری کند ولی به سرعت فهمید که این خودرو بسیار کمیاب است و تنها ۱۹ الی ۲۱ دستگاه از آن ساخته شده است. بنابراین به این فکر افتاد که با الهام گرفتن از عکسها و طرحهای اولیه، خودش یک نمونه از Cheetah را در تعمیرگاه شخصی‌اش تولید کند.

هر کسی ممکن است بتواند یک نمونه از هر خودرویی را بسازد اما باید بگوییم که رابرت وسواس فوق العاده‌ای را به خرج داده است و پس از ساخت مجدد قالب‌ها به مرحله‌ای رسیده است که نتیجه کارش دقت بسیار بالایی داشته باشد.

در این راستا رابرت سراغی از بیل توماس پیر گرفت تا به عنوان پدر چیتا بر روند کار نظارت داشته باشد و طبیعا حاصل این امر هم دست یابی به محصولی خارق العاده با همان بنیان کلاسیک مربوط به دهه ۶۰ بود.

حفظ اصالت

رابرت به منظور حفظ اصالت Cheetah‌های تولیدی خودش یکی از معدود نمونه‌های باقی مانده سال ۱۹۶۴ را یافته و قطعات بدنه آن را از شاسی جدا کرد، تا بتواند قالب‌های لازم برای خم کاری ورق‌های بدنه را دقیقا از روی بدنه اصلی بسازد.نتیجه کار هم ساخت یک Cheetah واقعی اما کاملا نو بود که در جزییات با نمونه اصلی مو نمی‌زند.

شرکت BTM تا امروز ۳۱ چیتا را به بلوغ رسانده و کار بر روی بچه چیتا‌ها به شماره شاسی‌های ۰۳۲ و ۰۳۳ و ۰۳۴ هم ادامه دارد. رابرت قصد دارد جمعا ۱۰۰ قلاده از این گونه منقرض شده را تحویل عشاق این قبیل خودروها دهد.جالب آنکه بیل توماس پیر حتی سند اصلی بودن این مدلها را هم امضا کرده است و بدین ترتیب چیتا‌های نو نوار از هر نظر بکر و دست نخورده‌اند و بعدها نیز می‌توانند برای کلکسیونرها بسیار جذاب باشند.

چیتا BTM

جذابیت‌های تکنیکی

خودرو قرمز رنگی که در تصویر درون یک تعمیرگاه یا کارگاه می‌بینید چهارمین نمونه‌ای است که توسط رابرت در سال ۲۰۰۴ ساخته شده است. موتور این خودرو از نوع V8 بلوک کوچک شورولت به حجم ۶٫۳ لیتر یا ۳۸۳ اینچ مکعب است به همراه یک کاربراتور ۴ دهنه Holley مانند آنچه در اکثر Muscle Car‌ها و Hot Rod‌ها مشاهده می‌شود به چیتا جان می‌بخشد.

مدل‌های اولیه Cheetah در سال ۱۹۶۳ و ۱۹۶۴ با موتورهای ۳۲۷ اینچ مکعبی تولید می‌شدند که البته حجم بعضی موتورها به ۳۵۰ و حتی ۴۰۰ اینچ مکعب برای مسابقات افزایش یافته بود. یکی از جالب‌ترین ویژگی‌های Cheetah محل قرارگیری موتور است، به شکلی که برخلاف بقیه خودروها راننده فقط پشت سیستم انتقال قدرت نمی‌نشیند بلکه صندلی راننده از نظر طولی هم بسیار نزدیک به مجموعه موتور گیربکس نصب شده است تا تقسیم وزن بهبود یابد.

جعبه‌های عایق

نکته‌ای که در استاندارد‌های دهه ۶۰ به هیچ عنوان رایج نبود. اگر نگاهی به جعبه‌های عایق که زیر هدرزها نصب شده‌اند بیندازید متوجه موقعیت قرار گرفتن پاهای راننده که زیر آنهاست می‌شوید. مالک خودرو به منظور کاستن از تلفات حرارتی و جلوگیری از انتقال حرارت به درون اتاق دور تا دور هدرزها را عایق کاری کرده است.

از آنجایی که نمونه مورد بحث در یک تعمیرگاه شخصی برای پیست ساخته شده است، از خنک کن روغن و فیلتر روغن مخصوص نیز بهره می‌گیرد.از سوی دیگر بر اساس سلیقه خریدار از منبع اگزوز مارک SuperTrapp استفاده شده و این انتخاب از آن جهتی شایسته تحسین است که تغییری در شکل ظاهری اگزوزهای فوق العاده چشم نواز چیتا ایجاد نشده است.

از آنجا که موتور بیش از حد  به سمت فایروال عقب کشیده شده است، در قسمت دماغه جلوی خودرو فضای زیادی وجود دارد و چون این مدل برای مسابقه ساخته شده است در این قسمت مقداری اتصالات فولادی به چهارچوب جلو اضافه شده تا استحکام پیچشی شاسی در گذر از پیچ‌ها بیشتر شود.

عجیب است که با وجود این مسائل، خریدار خوش ذوق موفق شده است که برای این چیتای دست ساز در یک تعمیرگاه شخصی پلاک تهیه کند و آن را در شهر هم براند. می‌توانید تصور کنید که گردش با این پلنگ تند و تیز تعمیرگاه در خیابان‌های شهری چه حس و حالی دارد.

پشت فرمان چیتا ۲۰۰۴

داخل کابین انبوهی از میله‌های فولادی به چشم می‌خورند که ساختار و اسکلت بندی خودرو را تشکیل می‌دهند. پنلهای به کار رفته در داخل مانند پنل‌های بدنه اکثرا از جنس فایبرگلس هستند.  صندلیهای مسابقه‌ای در برگیرنده که اصطلاحا سطلی شکل  (Bucket) خوانده می‌شوند، ارتفاع کوتاهی دارند و مانند خودروهای مسابقه‌ای دهه ۶۰ به نظر می‌رسند.

آمپرها و صفحات نشان دهنده از برند Stewart Warner هستند که شرکتی شناخته شده در عرصه مسابقات درگ و خودروهای Hot Rod است. غربیلک فرمان هم از مدل آشنای Moon انتخاب شده است که با تریم کلی فضای داخلی هماهنگ است. یکی از نکات جالب درون کابین آنکه، به منظور ایمنی بیشتر اهرم جداگانه‌ای برای جا زدن دنده عقب در پشت لیور اصلی دنده تعبیه شده تا احتمال انتخاب دنده اشتباه به حداقل برسد.

نقطه اتصال

اینطور که معلوم است در Cheeth‌های اولیه سیستم تعلیق فقط یک نقطه اتصال به اسکلت خودرو داشته که در نوع خود نقطه ضعف بزرگیست،  بنابراین شرکت BTM به منظور رفع این مشکل، سیستم تعلیق خودروهای مخصوص پیست را با دو نقطه اتصال به شاسی وصل می‌کند.

تعلیق عقب از نوع بازوهای دنباله دار است که ساختاری بسیار سنتی برای اتصالات چرخ‌های عقب محسوب می‌شود.مهندسان شرکت BTM در سیستم تعلیق جلو تغییر چندانی نداده‌اند و با رعایت طرح اصلی سعی کرده‌اند که حس و حال سواری با چیتاهای جدید نیز کاملا مشابه مدل‌های اولیه باشد.

البته نمونه مورد آزمایش به کمک فنرهای قابل تنظیم Koni برای رانندگی در پیست مجهز شده است، این در حالیست که مدلهای خیابانی از فنر‌های حلقوی (Coilover) استفاده می‌کنند.در این آرایش فنرهای مارپیچ دور کمک فنر‌ها قرار می‌گیرند و طبیعتا امکان تنظیم ارتفاع  و سفتی فنر‌ها به راحتی وجود ندارد.

اما رابرت بازوهای بالایی را طوری اصلاح کرده است که واکنش‌های مجموعه تعلیق تا حدی قابل تنظیم باشند.

تقسیم وزن

با توجه به موقعیت قرار گیری مجموعه موتور و گیربکس در بخش مرکزی شاسی، تقسیم وزن Cheetah به همراه راننده و باک پر به رقم شگفت انگیز ۶۰ درصد بر روی محور عقب و ۴۰ درصد در جلو رسیده است که پدیده‌ای نادر در دنیای خودروهای اسپرت موتور وسط است و به بهبود هندلینگ این اسپرتی کلاسیک کمک بسیاری می‌کند.

علاوه بر سیستم انتقال قدرت و قطعات سیستم تعلیق که از کوروت قرض گرفته شده اند،  Cheetah قسمتهای دیگری از جمله چراغهای عقب را نیز از کوروتهای ۶۱ تا ۶۲ به عاریت گرفته است. درب باک نیز متعلق به خودروهای مسابقه‌ای Indy است که مشابه آن دیگر یافت نمی‌شود.

شرکت BTM حتی برچسبهای اصلی Bill Thomas را مجددا تولید می‌کند و بر روی تولیداتش می‌چسباند.شاید  طرح دستگیره‌های درها بسیار ابتدایی به نظر برسند اما باید گفت که مدلهای اولیه Cheetah به همین شکل بوده‌اند و این دستگیره‌ها نیز با تاکید بر اصالت خودرو این چنین شکل گرفته اند.

چیتا BTM

پنجره‌های اکرلیک

شرکتی به نام Aircraft Windshield پنجره‌های اکریلیک این خودرو را می‌سازد و نصب می‌کند. دریچه‌های بزرگی پشت درها تعبیه شده‌اند تا گرمای درون کابین از آنها خارج شود. بسیاری از این خودروها بدون پنجره‌های کناری ساخته شده‌اند ولی امروز مشتریان BTM می‌توانند در صورت نیاز سفارش نصب آنها را بدهند. کافیست تصور کنید که رانندگی با این یوزپلنگ عصبی چقدر داغ و پرحرارت است، بنابراین مشخص است که بدون وجود پنجره احتمال داره در عرق خود غرق شوید.

تاریخ ساخت رینگ‌های منیزیومی Torq Thrust به سال ۱۹۶۳ باز می‌گردد و عجیب است که این رینگ‌های زیبا بعد از گذشت ۵۰ سال بسیار سالم هستند. خوشبختانه امروزه هم شرکت American Racing رینگهای Torq Thrust را تولید می‌کند با این تفاوت که آلیاژ منیزیوم در رینگ‌های کلاسیک جای خود را به آلومینیوم داده است. جالب آنکه مدل‌هایی از این رینگ‌ها که نشان D دارند مخصوص ترمزهای دیسکی هستند و بدین شیوه از مدل‌های مخصوص ترمزهای کاسه‌ای تفکیک می‌شوند.

در پایان

باید بگوییم؛چنین پروژه‌ای واقعا بی رقیب است. در واقع Cheetah از یک فرمول ساده و اجزای فنی پیش پا افتاده تشکیل شده ولی نتیجه نهایی یک خودروی خارق العاده است که احساسات هر کسی را تحریک می‌کند.

غیر ممکن است در خیابان سر‌ها به سمت چیتا برنگردد یا کسی راجع به آن سوالی نپرسد. وقتی خودرویی سوار هستید که دیدنش هر کسی را ذوق زده و متعجب می‌کند، می‌توانید به خود افتخار کنید که یک شاهکاری با امضای تعمیرگاه بیل توماس را در اختیار دارید. چیتا بخشی از تاریخ فراموش شده صنعت خودروسازی آمریکاست که از هر سوپر اسپرت جدیدی مهیج‌تر است.

[تعداد: ۱    میانگین: ۵/۵]
نویسنده: روزبه خندان
تاریخ: ۱۵ آذر ۱۳۹۷
نظرات کاربران

نظری وجود ندارد

دیدگاهتان را بنویسید