چراغ جلو خودرو

چراغ جلو خودرو ، چراغی است که به جلوی یک وسیله نقلیه متصل شده است تا جاده پیش رو را روشن کند.  اما در دقیق ترین کاربرد ، چراغ پیشانی اصطلاح خود دستگاه است و چراغ پیشانی اصطلاح پرتو نوری است که توسط دستگاه تولید و توزیع می شود.

عملکرد چراغهای جلو به طور پیوسته در طول عصر خودرو بهبود یافته است ، و این ناشی از اختلاف زیاد بین تلفات ترافیک روزانه و شبانه است: اداره ملی ایمنی ترافیک بزرگراه ایالات متحده اعلام کرده است که تقریبا نیمی از کل تلفات مربوط به ترافیک با وجود تنها ۲۵ درصد از ترافیک در تاریکی رخ می دهد.

سایر وسایل نقلیه مانند قطار و هواپیما ملزم به داشتن چراغهای جلو هستند. آنها را می توان با باتری یا ژنراتور کوچکی که به طور مکانیکی در کار دوچرخه ها ادغام شده ، نیرو گرفت.

تاریخچه چراغ خودرو

اولین واگنهای بدون اسب از لامپ های واگن استفاده می کردند که برای مسافرت با سرعت نامناسب بود. اولین چراغ ها از شمع ها به عنوان رایج ترین نوع سوخت استفاده می کردند. 

اولین چراغ استفاده شده

اولین چراغهای جلو ، که توسط استیلن یا روغن سوخت می شد ، از اواخر دهه ۱۸۸۰ کار می کرد. لامپهای استیلن محبوب بودند زیرا شعله در مقابل باد و باران مقاوم است.

چراغ های استیلن سوز

چراغ های استیلن سوز

چراغ های برقی

اولین چراغهای برق در سال ۱۸۹۸ در اتومبیل برقی کلمبیا از شرکت خودروهای برقی هارتفورد ، کانکتیکات معرفی شد و اختیاری بودند.

دو عامل استفاده گسترده از چراغهای برق را محدود کرد:

  1.  عمر کمی رشته ها در محیط سخت خودرو
  2.  دشواری تولید دینام به اندازه کوچک اما در عین حال به اندازه کافی قدرتمند برای تولید جریان کافی

تعدادی از تولید کنندگان چراغ استیلن Perst-O-Lite را به عنوان تجهیزات استاندارد در سال ۱۹۰۴ عرضه کردند ، و Peerless ساخته شده از چراغهای جلو الکتریکی استاندارد در سال ۱۹۰۸٫ یک شرکت بیرمنگام که  یک مجموعه کامل چراغ را در سال ۱۹۰۸ ، متشکل از چراغهای جلو ، چراغهای بغل و چراغهای عقب که توسط باتری هشت ولت تغذیه می شدند را به بازار ارائه کردند. 

در سال ۱۹۱۲ کادیلاک سیستم احتراق و روشنایی الکتریکی Delco وسیله نقلیه خود را ادغام کرد و سیستم الکتریکی وسیله نقلیه مدرن را تشکیل داد.

The Guide Lamp Company در سال ۱۹۱۵ چراغ جلو خودرو (کم پرش) را معرفی کرد ، اما سیستم Cadillac در سال ۱۹۱۷ این اجازه را می داد که چراغ را با استفاده از یک اهرم در داخل خودرو کنترل کند و نه اینکه راننده توقف کند و لامپ را خاموش یا روشن کند.

 لامپ های نور بالا و نور پایین چراغ جلو خودرو

لامپ بیلوکس در سال ۱۹۲۴ اولین واحد مدرن بود که دارای چراغی برای نور پایین و نور بالا از چراغهای جلو بود که از یک لامپ واحد تابش می کرد. طرحی مشابه در سال ۱۹۲۵ توسط The Guide Lamp Company به نام “Duplo” معرفی شد. در سال ۱۹۲۷ ، “foot-operated dimmer switch”با عملکرد پا معرفی شد و در بیشتر کشورها استاندارد شد.

در سال های ۱۹۳۳-۱۹۳۴ بسته ها دارای چراغهای سه پرتو بودند ، که لامپ ها دارای سه رشته بودند. از بالاترین به پایین ترین سطح نور را “country passing” ، “country drivingر” و “city driving” می نامیدند. همچنین در سال ۱۹۳۴ از سیستم سه پرتو استفاده شده است ، هرچند در این حالت با لامپ هایی از نوع دو رشته معمولی استفاده می شود.

نور میانی نور کم در سمت راننده را با نور بالا در سمت مسافر ترکیب می کند تا از این طریق نمای حداکثر شود. از کنار جاده ضمن به حداقل رساندن تابش خیره کننده برای راننده روبه رو باشد. آخرین وسایل نقلیه با سوئیچ دیمر اتومبیل پا ، وانتهای Ford F-Series و E-Series [Econoline] در سال ۱۹۹۱ بودند.

نور پردازی جهت دار چراغ

نورپردازی جهت دار ، با استفاده از یک سوئیچ و بازتابنده الکترومغناطیسی جهت روشن کردن حاشیه کنار ، در تاترا نادر و یک ساله تنها در سال ۱۹۳۵ معرفی شد.

چرخش نور با چرخیدن فرمان

نورپردازی مربوط به فرمان در چراغ مرکزی نصب شده Tucker Torpedo در سال ۱۹۴۷ نمایش داده شد و بعداً توسط Citroen DS محبوبیت پیدا کرد. این امر باعث می شود که هنگام چرخاندن فرمان ، چراغ را به سمت جهت حرکت بچرخانیم و اکنون از فناوری گسترده ای استفاده شده است.

چراغهای “Sealed beam” 7 اینچی (۱۷۸ میلی متر) استاندارد ،  برای کلیه وسایل نقلیه فروخته شده در ایالات متحده از سال ۱۹۴۰ مورد نیاز بود ، که عملاً تکنولوژی روشنایی قابل استفاده را تا سال ۱۹۷۰ برای آمریکا به ارمغان می اورد. در سال ۱۹۵۷ ، این قانون تغییر یافت تا لامپ های با درز ۵٫۵ اینچی کوچکتر (۱۴۶ میلی متر) ، دو طرف وسیله نقلیه ، و در ۱۹۷۴ “Sealed beam” مستطیل نیز مجاز باشد.

چراغ های اولیه

طراحی چراغ جلو خودرو

انگلیس ، استرالیا و برخی دیگر از کشورهای مشترک المنافع ، و همچنین ژاپن و سوئد نیز از “Sealed beam” 7 اینچی استفاده گسترده ای کردند ، اگرچه مانند ایالات متحده اجباری نبودند.  این قالب لامپ در قاره اروپا مورد پذیرش گسترده ای نبود ، که لامپ های قابل تعویض و تغییرات در اندازه و شکل چراغهای جلو را در طراحی خودرو مفید یافت. این امر منجر به ایجاد طرح های مختلف جلویی برای هر طرف اقیانوس اطلس برای چندین دهه شد. این فناوری در سایر نقاط دنیا به جلو حرکت کرده است.

تاریخچه ساخت لامپ H1

در سال ۱۹۶۲ ، کنسرسیوم اروپایی از سازندگان لامپ و لامپ اولین لامپ هالوژن را برای استفاده از چراغهای جلو ، H1 معرفی کرد. اندکی پس از آن چراغهای جلو با استفاده از منبع نور جدید در اروپا معرفی شدند. این موارد به طور مؤثر در ایالات متحده ممنوع بود ، جایی که چراغهای “Sealed beam” با اندازه استاندارد اجباری بودند و مقررات شدت آن پایین بود. قانونگذاران آمریکا به دلیل تأثیر روشنایی و همچنین آیرودینامیک وسیله نقلیه و صرفه جویی در سوخت ، تحت فشار برای عمل قرار داشتند.

چراغ های اولیه

قوانین اولیه شدت نور خودرو

شدت اوج پرتوی پر فشار ، ۱۴۰ میلیون کاندلا در هر طرف اتومبیل در اروپا ، و در ایالات متحده محدود به ۳۷٫۵۰۰ شمع در هر طرف خودرو تا سال ۱۹۷۸ بود ، وقتی این حد به ۷۵۰۰۰ افزایش یافت. افزایش شدت پرتوی بالا ، بدون حرکت به فناوری هالوژن حاصل نمی شود .

بنابراین چراغهای “Sealed beam” با مشعل هالوژن داخلی برای استفاده در مدلهای ۱۹۷۹ در ایالات متحده در دسترس قرار گرفت. از سال ۲۰۱۰ ، “Sealed beam” هالوژنی بر بازار “Sealed beam”مسلط شدن ، که از آنجا که چراغهای لامپ قابل تعویض در سال ۱۹۸۳ مجاز بودند ، به شدت کاهش یافته.

 طراحی و سبک چراغ جلو خودرو

فراتر از جنبه های مهندسی ، عملکرد و رعایت نظارتی چراغهای جلو ، در نظر گرفتن روشهای مختلف طراحی و چیدمان آنها بر روی وسیله نقلیه موتوری است. 

یک ظاهر طراحی چراغهای جلو در خارج از ایالات متحده ، پیش از سال ۱۹۸۳

در اروپا نیازی به چراغهای با اندازه یا شکل استاندارد نبود و لامپ ها می توانستند به هر شکل و اندازه طراحی شوند ، مادامی که لامپ ها مطابق با الزامات مهندسی و عملکرد موجود در استانداردهای ایمنی قابل اجرا در اروپا باشند. چراغهای جلو مستطیلی برای اولین بار در سال ۱۹۶۱ مورد استفاده قرار گرفت ، توسط Cibié برای Citroën Ami 6 و توسط Hella برای فورد Taunus آلمانی ساخته شد.

استفاده از آن لامپ ها گرد تا سال ۱۹۷۵ در ایالات متحده ممنوع بود. یکی دیگر از ایده های اولیه طراحی چراغهای جلو ، شامل لامپهای گرد معمولی است که با بدنه های شیشه آیرودینامیکی ، مانند نمونه هایی از نوع Jaguar E-Type در سال ۱۹۶۱ ، و VW Beetles قبل از سال ۱۹۶۷ وارد بدنه خودرو شده اند.

چراغ های اولیه

چراغ جلو خودرو

یک ظاهر طراحی چراغ جلو خودرو در ایالات متحده ، ۱۹۴۰-۱۹۴۰

طراحی چراغهای جلو در ایالات متحده از سال ۱۹۴۰ به ۱۹۸۳ بسیار کمی تغییر یافت.  

در سال ۱۹۴۰ ، کنسرسیومی از سرپرستان دولت وسایل نقلیه موتوری بر روی سیستم دو لامپ “Sealed beam”  در (۱۷۸ میلی متر) بر روی کلیه وسایل نقلیه استاندارد شد – تنها سیستم مجاز برای ۱۷ سال با این حال بود.

خودرو با سه چراغ

  ، Tucker 48 شامل ویژگی “cyclops-eye” تعریف شده است: یک چراغ جلو نصب شده در مرکز متصل به مکانیسم فرمان خودرو.  تنها در صورت روشن بودن فرمان از مرکز به بیش از ده درجه روشن می شود و نور بالا روشن می شوند. 

چراغ های سه تای خودرو

خودرو با چهار چراغ جلو

سیستمی از چهار لامپ گرد به جای دو لامپ ، یک نور بالا، نور پایین و یک نور پر سرعت در (۱۴۶ میلی متر) “Sealed beam” در هر طرف وسیله نقلیه ، در برخی از Cadillac ، Chrysler ، DeSoto  ۱۹۵۷ معرفی شد. مدل های Nash در ایالات که اجازه سیستم جدید را می دهند.

لامپ های نور جداگانه کم و زیاد ، نیاز به سازش در طراحی لنز و موقعیت یابی رشته ها را که در یک واحد مورد نیاز است ، از بین برد. زمانی که همه کشورها لامپ های جدید را اجازه می دادند با ورود مدلهای ۱۹۵۸ به بازار ، سایر خودروها از این قاعده استفاده کردند.

مزیت چراغ های چهارتایی

سیستم چهار لامپ امکان انعطاف پذیری بیشتر در طراحی و بهبود عملکرد نورهای کم و زیاد را فراهم کرد.  مدل اتومبیل مانند Virgil Exner مطالعاتی را با استفاده از نورهای کم در محل خروجی معمولی خود انجام داده اند و نور بلند به طور عمودی در خط وسط خودرو انباشته شده اند ، اما هیچ گونه طرح هایی به تولید نرسید.

چیدمان نمونه شامل انباشت دو چراغ جلو در هر طرف است که نورهای پایینی در بالای نورهای بالا وجود دارد. خودرو Nash Ambassador از این ترتیب در سال مدل ۱۹۵۷ استفاده کرد.

چراغ های خودرو

 پونتیاک این طرح را از سال مدل ۱۹۶۳ استفاده کرد. American Motors ، Ford ، Cadillac و Chrysler دو سال بعد دنبال کردند. همچنین در مدل سال ۱۹۶۵ ، Buick Riviera چراغهای را در بدنه خودرو پنهان کرده بود. مدل های مختلف مرسدس فروخته شده در آمریکا از این ترتیب استفاده می کردند زیرا چراغهای لامپ قابل تعویض در بازار خانگی آنها در ایالات متحده غیرقانونی بود.

چراغ های مورب

در اواخر دهه ۵۰ و اوایل دهه ۱۹۶۰ ، برخی از خودروهای لینکلن ، بیوک و کرایسلر دارای چراغهای جلو به صورت مورب بودند که لامپهای نور پایین، بالاتر از لامپهای نور بالا قرار داشتند. خودروهای انگلیسی از جمله Gordon-Keeble ، Jensen CV8 ، Triumph Vitesse و Bentley S3 Continental از چنین ترتیبی نیز استفاده کردند. 

قوانین آمریکا در خصوص تغییر شکل چراغ

در سال ۱۹۶۸ ، استاندارد ایمنی وسایل نقلیه فدرال تازه وارد شد(فدرال ۱۰۸) ، کلیه وسایل نقلیه نیاز داشت که دارای سیستم پیشانی “Sealed beam” دوقلو یا چهار دور باشند و هر عنصر تزئینی یا محافظی را جلوی چراغهای عملیاتی ممنوع کنند. چراغهای جلوی شیشه ای مانند آنهایی که در مدل های Jaguar E-Type ، قبل از ۱۹۶۸ VW Beetle ، مدل های Chrysler و Imperial در سال های ۱۹۶۵ ، پورشه ۳۵۶ ، Citroën DS و Ferrari Daytona استفاده می شدند دیگر مجاز نبودند و وسایل نقلیه باید مجهز به چراغهای ایرو دینامیک برای بازار ایالات متحده می شدند.

این امر وسایل نقلیه با پیکربندی های چراغهای جلو را که برای عملکرد آیرودینامیکی خوب طراحی نشده بوداند ، برای دستیابی به آن در تنظیمات بازار ایالات متحده دشوار کرد.

هنگامی که FMVSS 108 در سال ۱۹۷۴ اصلاح شد تا اجازه دهد چراغهای “Sealed beam” مستطیل شکل ، اینها در جفت های مرتب شده به صورت افقی یا عمودی قرار گرفته باشند. تا سال ۱۹۷۹ ، اکثر اتومبیل های جدید موجود در بازار ایالات متحده مجهز به لامپ های مستطیل شکل بودند. پرتو زیاد. 

[تعداد: 1   میانگین:  5/5]

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

من را از طریق ایمیل از پاسخ به دیدگاهم باخبر کن! بدون ارائه دیدگاه هم می‌توانید از دیدگاه های جدید در این مطلب باخبر شوید. اشتراک